Op avontuur naar Noorwegen!

Geplaatst op 30/09/2014

Alumna Mehdjebien Khan kreeg dankzij At Sea Sail Training de kans om mee te varen op een zeilschip naar Noorwegen. Ze beleefde de reis van haar leven. Om degenen te bedanken die haar de kans gaven schreef ze een prachtige brief. Lees hierin alles over al haar avonturen op zee. Wil jij ook een keer op avontuur? Meld je dan aan voor zeilreis (Klik hier) en wie weet vaar jij straks ook wel de wereld over!

Mijn naam is Mehdjebien Khan en ik ben inmiddels 26 jaar. Ik ben geboren en getogen in mijn geliefde stad Amsterdam en ben momenteel laatstejaars Geneeskundestudent aan de Universiteit van Amsterdam.

Ik ben al jaren erg actief en betrokken bij de IMC Weekendschool als oud-leerling en inmiddels ambassadeur. Ik kreeg dan ook via de IMC weekendschool te horen dat oud-leerlingen zich konden opgeven voor een zeilreis naar Noorwegen.

Voordat ik verder ga moet u weten dat mijn hele leven heeft bestaan uit hard werken om de persoon te worden die men verwachtte dat ik zou zijn. Het spannendste wat ik tot dan toe in mijn leven had gedaan was naar een werkweek gaan met mijn middelbare school en dat ook alleen maar, omdat dit nodig was om mijn profielwerkstuk te kunnen schrijven in mijn laatste middelbare schooljaar in de VWO. Desalniettemin ben ik iemand die nooit een uitdaging afwijst, al waren dat tot dan toe alleen maar intellectuele uitdagingen.


Ik besloot om mij in te schrijven als deelnemer aan de zeilreis en kreeg al snel te horen dat ik de kans kreeg om mee te gaan. Alsof dat al niet bijzonder genoeg was, bleek er ook nog een sponsor te zijn geregeld die een deel van de kosten voor zijn rekening zou nemen.

Ik kan mij de dag dat ik in Harlingen aankwam nog erg goed herinneren. Het was een erg ongemakkelijke ervaring en ik moet eerlijk toegeven dat ik mij er totaal niet thuis voelde. Dat iedereen elkaar al zo'n beetje kende en ik de enige allochtoon was maakte het er allemaal niet makkelijker op. Het liefst wilde ik dan eigenlijk weer dezelfde dag naar huis en mij op mijn kamer achter mijn studieboeken verstoppen. Wat dacht ik als een bekrompen geest, vind u ook niet?


Zondag 6 juli, ook wel de dag dat de Thalassa haar anker zou ophalen en wij aan ons avontuur zouden beginnen.

Ik rende naar het hoogste punt om mijn moeder en broertje te zien verdwijnen in de mensenmassa, maar bleef zwaaien.. Nog nooit had ik zo erg verlangd naar het land.. Al snel maakte het land plaats voor een uitzicht bestaande uit niks anders dan water.

De eerste gesprekken met mijn mede-crewleden hadden inmiddels plaatsgevonden en ik wist langzaam maar zeker bij wie ik mij meer kon ontspannen. Ook werden de taken en wachten verdeeld en werd duidelijk dat mijn wacht 2 keer op een dag zou plaatsvinden van 16:00u-20:00u en 04:00u-08:00u. Aangezien de eerste dag nog op de motor werd gevaren viel er weinig te zeilen, maar des te meer tijd ik had om te wennen aan mijn nieuwe omgeving die voor een week lang mijn hele "wereld" zou zijn.

De volgende dag was het tijd voor de start van de race en ja hoor, het echte zeilen kon eindelijk beginnen! Wat een gezicht was het om iedereen te zien samenwerken om een zeilschip tot leven te laten komen!

Met het zeilen begonnen echter ook de wachten en die waren toch een stuk moeilijker dan ik had verwacht dat ze zouden zijn. In de middag waren ze erg goed te doen, maar na het avondeten dook ik meteen mijn bed in, omdat mijn alarm zijn werk zou doen rond een uur of half 4.

Nu ik het heb over de nachten.. Heeft u ooit geslapen op een zeilschip? Ik moet namelijk eerlijk bekennen dat ik ondanks de vaak korte duur van de nacht heerlijk geslapen heb. Het wiegen van het schip op de golven zorgde ervoor dat ik iedere keer weer zachtjes in slaap werd geschommeld en de meest heerlijke nachtrusten heb gehad. Alhoewel...de nacht dat de bel luid klonk en de kapitein onze deur intrapte terwijl hij luidkeels "Hens aan dek" schreeuwde, omdat we overstag moesten was daar dan een uitzondering op...

 

De dagen verliepen naast het werken, zeilen en schoonmaken van het schip langzaam en lui. Het zonnetje scheen en iedereen lag languit op dek om te genieten van de zonnestralen terwijl we lachten om elkaars verhalen. Ja..langzaam maar zeker was ik gewend geraakt aan een ieder en een ieder was gewend geraakt aan mij. Ik zal u eerlijk zeggen dat ik dat nog nooit heb meegemaakt.. Van altijd alleen en terug getrokken zijn, naar iemand waar mensen in geïnteresseerd waren. Het was een fijn gevoel..

Helaas kwam er na zonneschijn regen..heel veel regen! We kwamen terecht in een storm en al gauw lag het schip minstens 15 graden scheef. Dat was wanneer de zeeziekte begon...

Ik heb nog nooit zoveel moeite gehad om te lopen van punt A naar punt B waarbij de afstand tussen beide nauwelijks 10 meter was.

Het moeizaam lopen werd al snel gevolgd door zware misselijkheid, kotsen en uren in bed doorbrengen. Je zou nu denken dat mijn reis hierdoor in het water viel, maar het tegendeel is waar.

Dit was het moment dat ik zag hoe mijn lieve mede-crewleden waren.. En eraan terug denken geeft een steek van gemis.

U had het met eigen ogen moeten zien! Iedereen die voor elkaar zorgde en oprecht bezorgd waren om elkaar. Het overnemen van elkaars taken en zelfs bij elkaar blijven op het moment dat iemand over zijn nek gaat. Iemand de trap afhelpen omdat deze zo duizelig is en er anders van afdondert. Het avondeten halen voor een ander voordat hij of zij zelf de tijd neemt om te gaan eten. Je kamer binnenlopen om te vragen hoe het met je gaat en vragen of hij of zij je ergens bij kan helpen.

Ik had zoiets nog nooit gezien! De bezorgdheid en "care" voor een ander was zo puur en oprecht.. U zult nu vast denken dat ik overdrijf, maar wat was dat vertederend. Ik heb gezien hoe men elkaar verzorgde en probeerde te helpen. Ik heb de beste kant van ieders persoonlijkheid gezien en als het er altijd zo aan toe gaat op een zeilschip, dan zou dit alleen al de reden moeten zijn dat iedereen dit ooit een keer moet hebben gedaan.

 

Langzaam maar zeker werd het allemaal normaal.. Om half 4 wakker worden en op dek zitten om de wacht te houden. De zon te zien op komen en het gevoel hebben alsof je enigste mens op aarde bent. Ik raakte verslaafd aan dit ultieme gevoel van vrijheid en was al overtuigd dat niks dit gevoel nog zou kunnen overtreffen. Wat had ik dat mis zeg..

Ik zal nooit vergeten hoe ik even mijn adem  inhield toen ik Noorwegen voor het eerst zag. Ik was verliefd.. Ik heb die hele dag naar het land gestaard en zie het nog voor me als ik mijn ogen sluit.

De drang om aan land te gaan was nog nooit zo sterk geweest. Ik wilde alles zien, ik wilde de mensen leren kennen, het eten proeven en de bergen oplopen en de geur van de bomen opsnuiven. Ik wilde zeker weten dat ik het geen fata morgana was en daar bleef ik dan, de hele dag starend naar het steeds dichterbij komend land.

U zult mij vast een raar mens vinden, nietwaar?

 

Mijn eerste dag in Frederikstad was de dag ik mijn vrijheid vierde. Ik zette voet aan land en heb uren en uren gewandeld zonder enige doel. Mijn voeten klaagden en deden zeer, maar de rest van mijn lichaam kreeg maar geen genoeg van de nieuwe prachtige omgeving en wilde het liefst heel Noorwegen zien in die ene dag. De mensen waren vriendelijk, het eten heerlijk en weet u.. ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik die ene dag zo ontzettend gelukkig was..

Mijn laatste zonsondergang in Noorwegen heb ik meegemaakt op de top van een heuvel met een uitzicht over de hele stad. Ik heb daar uren gezeten in geweldig gezelschap van mijn nieuwe vrienden. We hebben daar gewoon gezeten, starend..lachend..pratend..in stilte..maar allemaal deelden we dat gevoel van pure vrijheid en geluk.

De laatste zonsopkomst was een van de mooiste die ik ooit heb gezien. De donkere nacht die langzaam veranderde in een stille samenspel van verschillende roze en oranje tinten.

Ik zag mijn eerste en laatste nacht in Noorwegen veranderen in dag en voelde mij kalm, vol goede moed en enigszins verdrietig.

Voor mij was het namelijk tijd om mijn koffer in te pakken en een dag eerder te vertrekken. De afscheid van mijn lieve mede-crewleden viel zwaarder dan ik had gedacht, maar ik ging weg met een glimlach dankzij de mooie herinneringen die ik meenam.

Ik zal u eerlijk zeggen dat ik nog nooit met zoveel tegenzin terug kwam naar mijn vertrouwde Amsterdam.